صداي خنده هاي تو مانند صداي پر نشاط آب در بركه

مرا مجذوب كرد و به سوي تو كشاند

من آرام براي رسيدن به تو گام برداشتم

حركت كردم به سوي بركه اي زيبا

پاهايم را سنگين احساس كردم بي توجه ادامه دادم

اما هنگامي كه به تو رسيدم مرداب ديدم

و پاهايم را كه فرو رفته بودند در عشق باتلاقي تو،

كه مرا به خود مي كشيد و پايين مي برد

باتلاق را باور نكردم

پس براي رسيدن به تو تقلا كردم،پس  بيشتر فرو رفتم

آنقدر پايين رفتم كه باتلاق عشق تو غرور مرا بلعيد

و اي كاش آن لحظه مي دانستم كه اگر تقلا نمي كردم فرو نمي رفتم

به اشتباه خود دير رسيدم، بركه اي كه به سويش گام برمي داشتم

مردابي بود كه باتلاقي آن را در آغوش گرفته است

اما تو به ياد داشته باش كه نيلوفر آبي دل همين مرداب و باتلاق

را مي شكافت و اوج مي گيرد و بر فراز باتلاق مي ايستد

پس من هم اجازه نمي دهم كه مرا در خود دفن كند

من هم اوج مي گيرم همانند نيلوفر آبي و بر بالاي عشق باتلاقي تو مي ايستم

وبي ارزشي آن را به تو نشان خواهم داد

و دانستم كه روييدن آن همه گل نيلوفر در دل تو از زيبايي دل تو نيست

كه دل تو مردابيست كه عشق باتلاقي تو هزاران غرور را در دل خود دفن كرده

و حال آنها زيبايشان را به رخ عشق باتلاقي و بي ارزش تو مي كشند

گفتي مثل يه كوه پشت سرتم،بهم تكيه كن

تكيه كردم،اما افتادم،آخه فقط غبار بودي

گفتي زمين زير پاتم،محكم قدم بردار

محكم برداشتم،اما خوردم زمين،آخه تو يخ بودي

گفتي چترتم،برو زير بارون

رفتم،اما خيس شدم،آخه تو بسته بودي

گفتي خودكارتم،بنويس هرچه دل تنگت مي خواهد

نوشتم،اما ننوشت،آخه تو تموم شده بودي

گفتي سنگ صبورتم،باهام حرف بزن

حرف زدم،اما خورد شدم،آخه تو كلوخ بودي

گفتي جا سويچيتم،كليدت رو بده به من

دادم،اما خسته شدم،آخه تو دلم رو واسه همه باز كردي

گفتي قاب عكستم،عكست رو بده من

دادم،اما شکستم،آخه وقتي قاب افتاد شكست

زير عكسم،عكس يكي ديگه بود

گفتي رفيقتم،بزن قدش

زدم،اما تو محو شدي،آخه تو حباب بودي

حالا من ميگم:هي رفيق پاشو از خواب،سرتو از رو شونم بردار...

چيه ؟فكر كردي خواستم با بهم زدن خوابت تلافي كنم ؟

نه ! خواستم بگم رسيديم ته خط، كل مسير خواب بودي

مسير رفاقت...

کودك در كنار درساحل مشغول بازي كردن است!

با عروسك خود بازي مي كند

وآن را چنان عاشقانه دوست دارد كه انگار زنده است

نگاهش به عروسكي ديگر مي افتد

عروسك خود را بر زمين مي گذارد

و به سوي آن قدم بر مي دارد

اما آن را به دست نمي آرد نگاهي به پشت سر مي اندازد

از عروسك خودش هم خبري نيست

امواج آن را به دل دريا برده بود

كودك نگاهي به جاي خالي آن مي كند

شانه هايش را بالا مي اندازد و به دنبال توپي مي دود

عروسكي كه روزي همه ي زندگي او بود

به خاطر هوس بچگانه از دست داد

و امواج خاطرات آن را به قعر درياي فراموشي برد

و كودك بي خيال به دنبال عروسكي ديگر...

فراموش شد عروسك

به همين سادگي...

( پاورقي:وحال آن كودك... بزرگ شده.اما باز هم به ياد بچگي و اون روزها مي افته.وهوس بازي هاي كودكي رو ميكنه.اما اين بار بازيش خيلي خطرناك تره.بازيچش شده دل آدم ها.خنديدن به بازي گرفتن احساسات آدم ها،و آدم ها حالا شدن براش همون عروسك.اي كاش كه اگه بزرگ ميشيم جنبه ي بزرگ شدن هم پيدا كنيم.بدونيم كه آدم ها عروسك نيستن،دلشونم توپ نيست و يه فرق بزرگ كه عروسك اون ها حالا دل داره ،وغرق شدن تو درياي فراموشي شايد...يادمون باشه اگه كسي رو دوست داريم به خاطر خودمون دوستش نداشته باشيم،به خاطر خودش دوستش داشته باشيم.آخه ديگه اون عروسك نيست كه به خاطره خودمون دوستش داشته باشيم.يادمون باشه،يادمون نره كه بزرگ شديم.)

از كتابخانه ي ذهنم دفتر خاطراتم را بر مي دارم

شروع به ورق زدن مي كنم

و روزهاي زندگيم را مرور مي كنم

به صفحه هايي مي رسم كه سوخته است

به دقت مي خوانم،بله خاطرات توست

روزهاي سوخته من

مي خواهم آن صفحه ها را از دفتر خاطراتم پاره كنم

اما چه فايده كه ته برگ هاي آن بر روي دفتر خاطراتم مي ماند

آرام دفتر خاطرات را مي بندم

نگاهم به جلد آن مي افتد

ردپايي بر روي آن به جا افتاده

ردپاي توست كه روزهاي زندگي من را به زير پا گذاشتي

و از روي آن ها گذشتي

رد پاي تو به روي خاطرات من مانده است و با نگاهم آن را دنبال ميكنم

افسوس مي خورم،اما نمي دانم ...

نمي دانم افسوس از رفتن توست يا عمر برباد رفته ي خودم

به انتظار باران مي نشينم، كه رد پا را باران مي شويد

و يا راهي ديگر،

ردپاي بازگشت تو پاك خواهد كرد ردپاي رفتنت را...

تو باران بهاري هستي

كه با بارش تو ،به من  كه بيهوده به دنبال درياي خيالي مي دويدم

نشانم دادي كه سرابي بيش نبوده

و آرامش امواج دريا را تو به من هديه دادي

همچو قطرات باران كه با كوبيدن خود به زمين

زمين را صدا مي زنند تا به ياد كوير نيفتد

قلب مرا كه در آستانه ي مرگ بود صدا زدي

تا باز بياد آورد تپيدن را

ببار كه قلب مرا از مرداب شدن نجات دادي

طروات باراني تو

طلوع اميد در آسمان گرفته ي قلب من است

كه با باريدن، اميد آسماني صاف را به من دادي

پس ببار بر اين قلب من

تا با نوازش قطرات تو آرام بگيرم

ببار باران

و بشوي غبار خستگي و غم را از من

ببار باران،ببار باران...

اشتباه

هيچ گاه نيامده بود كه حالا بخواهد برود

و من را در حسرت از دست دادنش بگذارد

آن خيالي بوده كه من مي پنداشتم او را در كنار خود دارم

حال ميابم كه توهم و سرابي بيش نبوده

و من خود را داشتم بيهوده در سراب غرق مي كردم

اما لحظه ي تلخ خستگي من كه ايستادم از خستگي

خواستم كه گوش كنم صداي امواج دريايي را كه به دنبالش در حركتم

تا با شنيدن آن جاني دوباره بگيرم براي ادامه ي راه

اما هر چه دقت كردم صداي موجي در كار نبود

آن لحظه بود كه فهميدم درياي من سراب بوده است

 و من هم به دنبال سراب بودم

نگاهم به پشت سر مي افتد،

 زندگي سوخته ي خود را ميبينم از پي سراب رفتن

كه آتش گرفته عمر من و خاطرات تو كه هيزم اين آتش است

و تمامشان از نگاهم رد ميشوند و مي بينم كه چگونه سراب ساختم

آري،گرماي سوزان عشق پوشالي تو

 زندگي بهاري و سبز من را كوير وبيابان كرد

و درياي مواج و خروشان من را به سرابي پوچ تبديل كرد

و چه ساده سوخت عمر من

تو سراب بودي، سراب