یکی بود تو قصمون وفا نکرد ...

رفت و پشت سرشم نگاه نکرد ...

یکی بود زندگیشو هوس سوزوند ...

آبروش رفت و دیگه اینجا نموند ...

یکی بود یکی نبود و یک پری ...

یه بغل عاشقی های سرسری ...

 کی بود اون که طاقت گریه نداشت ...

عاشق هوس شد و تنهام گذاشت ...

کی بود کی بود اون تو بودی ...

کاشکی از اول نبودی ...

شاید باید می فهمیدم که قلب تو پر از ریاست ...

دوست دارم گفتن تو درست مثل باد هواست....

آمدنت را خوب یادم نیست

بی صدا آمدی بی انکه من بدانم

و بی اجازه ماندی بی آنکه من بخواهم

اما اکنون که با ذره ذره ی وجودم ماندنت را

تمنا میکنم قصد سفر داری

تو ای مهمان ناخوانده ی قلبم

بمان بمان که ماندنت را سخت دوست دارم.....

کنار هر قطره اشکم           

     هزار خاطره دفنه

   اینقدر خاطره داری         

         که گویی قد یه قرنه

      گلوم می سوزه از عشقت     

     عشقی که مثل زهره

         ولی بی عشق تو هر دم       

       خنده با لبهای من قهره

       درسته با منی اما             

        به این بودن نیازارم

             تو که حتی با چشماتم          

        نمی گی آه دوست دارم   

       اگه گفتی دوست دارم       

          فقط بازی لبهات بود

             وگرنه رنگ خود خواهی       

      نشسته توی چشمات بود

                هر چی عشقه توی دنیا        

       من می خواستم مال ما شه

       اما تو هیچ وقت نذاشتی     

         بینمون غصه نباشه

              فکر می کردم با یه بوسه        

     با تو هم خونه می مونم

           نمی دونستم نمیشه             

        آخه بی تو نمی تونم 

                 گله می کنم من از تو          

        از تو که اینهمه بی رحمی

                         هزار بار مردم از عشقت   

          تو که هیچ وقت نمی فهمی       

                   گله می کنم من از تو           

       از تو که اینهمه بی رحمی

                    هزار بار مردم از عشقت      

        تو که هیچ وقت نمی فهمی

یکی را دوست می دارم

، ولی افسوس او هرگز نمی داند

من به خاکستر . . .