ممنون از بابت این متن زیبا...

شقايق گفت :

 با خنده - نه بيمارم، نه تبدارم

اگر سرخم چنان آتش - حديث ديگري دارم

گلي بودم به صحرايي - نه با اين رنگ و زيبايي

نبودم آن زمان هرگز - نشان عشق و شيدايي

يکي از روزهايي که....زمين تبدار و سوزان بود

و صحرا در عطش مي سوخت

تمام غنچه ها تشنه - ومن بي تاب و خشکيده

تنم در آتشي مي سوخت

ز ره آمد يکي خسته - به پايش خار بنشسته

و عشق از چهره اش پيداي پيدا بود

ز آنچه زير لب مي گفت - شنيدم سخت شيدا بود

نمي دانم چه بيماري - به جان دلبرش - افتاده بود-امّا-

طبيبان گفته بودندش - اگر يک شاخه گل آرد

ازآن نوعي که من بودم - بگيرند ريشه اش را و بسوزانند

شود مرهم براي دلبرش آندم - شفا يابد

چنانچه با خودش مي گفت - بسي کوه و بيابان را

بسي صحراي سوزان را

به دنبال گلش بوده - ويک دم هم نياسوده

که افتاد چشم او ناگه - به روي من

بدون لحظه اي ترديد - شتابان شد به سوي من

به آساني مرا - با ريشه از خاکم جداکرد و به ره افتاد......

واو مي رفت و....من در دست او بودم

واو هرلحظه سر را - رو به بالاها -تشکّر از خدا مي کرد

پس از چندي - هوا چون کور? آتش

و ديگر داشت در دستش - تمام ريشه ام مي سوخت

به لب هايي که تاول داشت - گفت:اما چه بايد کرد؟

در اين صحرا که آبي نيست -به جانم هيچ تابي نيست

اگر گل ريشه اش سوزد -که واي من - براي دلبرم هرگز دوايي نيست

واز اين گل که جايي نيست

خودش هم تشنه بود اما!! نمي فهميد حالش را

چنان مي رفت و - من در دست اوبودم

وحالامن..... تمام هست اوبودم

دلم مي سوخت - اما راه پايان کو ؟

نه حتي آب - نسيمي در بيابان کو ؟

و ديگر داشت در دستش - تمام جان من مي سوخت

که ناگه

نشست و سينه را - با سنگ خارايي - زهم بشکافت - زهم بشکافت

اما ! آه ! ! - صداي قلب او گويي - جهان را زيرو رو مي کرد

زمين و آسمان را - پشت و رو مي کرد

و هر چيزي که هرجا بود - با غم رو به رو مي کرد

نمي دانم چه مي گويم ؟! - به جاي آب خونش رابه من مي داد