از دل جــــــدا افــتاده ام ...
بــــا دل ِ روشـــــن، در ایــــن ظلـــمت سرا افتاده ام
نــــور ِ مــهتــابـــــم، کـــــه در ویـــرانه ها افتاده ام
سایــــــه پـــرورد ِ بهشتم، از چه گشتم صید ِ خاک؟
تیــــــره بـخـتـــــی بیـــــن، کـــجا بودم کجا افتاده ام
جای در بستان سـرای عشـــــق مـــــی باید مـــــــرا
عـنــــدلیــــــبـم، از چــــــه در ماتـــم ســرا افتـاده ام
پایـــمـــــال ِ مـــــردمـــــم، از نـــارسـایی های بخـت
سبـــــزه ی بی طالـــــــعم، در زیــــر ِ پـــا افتــاده ام
خــــار ِ ناچــــیزم، مـــرا در بــوستـان مقدار نیــست
اشــــک ِ بـــی قــــدرم، ز ِ چشــــم ِ آشــنا افتــاده ام
تـــــا کــــجا راحـــــت پــــذیــرم، یا کجا یابم قـــرار؟
بــــرگ ِ خـــــشکم، در کـــــف ِ بـاد ِ صبا افتــــاده ام
بر من ای صاحبدلان رحمی، که از غم های عشــــق
تـــــا جـــــــدا افـتــــــاده ام، از دل جــــــدا افــتاده ام
لب فرو بستم رهــی، بی روی ِ گلچــــین و امــــــــیر
در فــــراق ِ هـمــــــنوایــان، از نــــــوا افــــــتــاده ام
