از آن آتش که او را در چراغ است

   مرا هم بيشتر ز آن در دماغ است 

گر او را در ربود از عشق سيلي 

  مرا هم سوي آن سيل است ميلي 

 
ور او را از غم ما خستگي‌هاست  

 مرا هم سوي او دلبستگي‌هاست 

 
دلم گر راست ميخواهي بر اوست  

 که باشد کو نخواهد دوست را دوست 

اگر گه گاه نازي مي‌نمودم  

عيارش در وفا مي‌آزمودم 

کنون باز آمدم زان سرکشيدن 

  بروي دوستان خنجر کشيدن 

ز جور و بيوفائي سير گشتم  

 گذشت آن وز سر آن درگذشتم 

اگر در راه ما خاري رسيدش 

  ز ما بر خاطر آزاري رسيدش 

به هر آزردني جاني بيابد 

  به هر خاري گلستاني بيابد 

ز لطف من بخواهش عذر بسيار  

 بزرمش بگو کاي مهربان يار 

ترا گر دل به مهرم درناکست  

 مرا نيز از غمت بيم هلاکست 

 
نميپردازم از شوقت به کاري

   ندارم در جهان غير از تو ياري 

 
به پايان آمد آن غمها که ديدي  

 به گنجي کان طلب کردي رسيدي 

حديث وصل ما فردا مينداز  

 شبستان را ز نامحرم بپرداز 

همي بنشين و ما را منتظر باش

   مهل کان راز گردد پيش کس فاش 

ز بهر نام خود کوشيده بهتر  

 ز هرکس راز خود پوشيده بهتر 

نخفت آن شب ز بس تدبير کردن 

  بر او از هر دري تقرير کردن 

من از او خاطره دارم

من از او خاطره دارم

خاطراتي خوب زيبا

مثل زيبايي رويا

خاطراتي خوب وشيرين

مثل زيبايي آواز

عاشقم عاشقم من

عاشقم از روز ازل

عاشقم عاشقم من

پابند عشقش تا ابد

من از او خبر ندارم

اين و من باور ندارم

باور تنهايي موندن

باور بازي را باختن

يا قمار عشقو بردن

توي اين ديار غربت

حتي بوندن حتي مردن

عاشقم عاشقم من

عاشقم از روز ازل

عاشقم عاشقم من

پابند عشقش تا ابد

اگر ابر كه بارون مي زنه

مي زنه به موج دريا مي زنه

مي زنه به دشت و صحرا مي زنه

دلم كه داره فرياد مي زنه

عاشقم عاشقم من

عاشقم از روز ازل

عاشقم عاشقم من

پابند عشقش تا ابد

شام آخر

صحنه ی قبل از مرگ :

وقت شام بود

شام را آوردی

وای که چه عطری ، چه بویی ، چه طعمی

گفتی برق ها خاموش

گفتم چشم

برق ها را خاموش کردم ، شمع ها را روشن ، هفت شمع

گفتم زیباست ، تو شمع منی من هم پروانم

گفتی شام یخ کرد

گفتم آری شام آخر

قبل از شروع شام گفتم

دست هایت را بگذار در دستم

شاید نتوانم حس کنم آنان را برای بار دیگر

نرم بود دستت ، مثل پیراهن حریری که داشتی بر تن

رو به روی هم نشسته بودیم

برخاستم آمدم پیشت

صورتم را آرام جلو آوردم

گفتی کم ، شام یخ کرد ، باشد برای وقت خواب ، شب

لب هایم را زود برداشتم

گفتی نه

با خنده گفتم شام یخ کرد ، باشد برای وقت خواب ، شب

شام را خوردیم

یک لقمه من در دهان تو میگذاشتم

یک لقمه تو در دهان من

گفتم خب این هم از شام آخر

گفتم من خوابم می آید

خندیدی

گفتی من آمادم

لباس خواب قرمزت را کرده بودی بر تن

برق ها را خاموش کردم

سفت ، با تمام قدرت تو را در آغوشم کشیدم

دکمه های لباس خوابت را دانه دانه باز کردم

بغض راه گلویم را بست

ترسیدم ، واقعا ترسیدم

نمیشد ، نمیخواستم و نه میتوانستم

که باور کنم ...

تو

عشقم

خیانت کرده باشی به من

اول به خودم گفتم

که تو را میکشم

بعد فهمیدم که هرگز من نمیتوانم

خوابیدی تو در کنارم

سرت بود روی سینه ام

موهای بلندت لای انگشتانم

صدایت کردم

نمیدادی جوابم

سرد بودی

دست هایت سرد

صورتت سرد

پاهایت سرد

تنت سرد

به تمام تنت دست میکشیدم سرد بود ، سرد سرد

ولی سینه ات گرم بود

عرق کردی ؟!

پس چرا اینقدر

ترسیدم

صدایت کردم

باز هم نمیدادی جوابم

برق را روشن کردم

وای خدای من !!!!

چه کار کرده بودی با خودت

کارد را دیدم

که چگونه دریده بود سینه ات

مگر ما نبودیم عاشق هم

پس چرا کردی خیانت

تمام ذهنم را مرور کردم

واااااااااااااااااای

خودم کردم که لعنت بر خودم باد

تمام ماجرا را به یاد آوردم

آن شب که نبودی در کنارم

آن زن ........

شرمندم

ولی افسوس

آمدم کنارت خوابیدم

به قولم عمل کردم

لبانم را گذاشتم روی لبهایت

التماس کردم

کارد را بیرون کشیدم از بین سینه هایت

میلرزیدند دست هایم

آخ سوختم

سرما را حس کردم

و خون را که جاری بود روی سینه ام

روی دستانت

صحنه ی مرگ

 

 

 

 

 

 

خسته ام

چشم هایم خسته است

ذهنم پر تشویش

قلبم پر درد

گوش هایم دیگر طاقت هیچ هیاهویی ندارند

لحظه های بی رحم پی درپی هم می گذرند

انتظاری تلخ

نه

انتظار شیرین است

چون پس از پایانش لحظه ی دیدار است

وقتی که صدای نفست در گوش من طنین انداز است

انتظارم دیگر رو به پایان است

با بودن تو

ذهنم پر از آرامش

قلبم مملو از عشق

چشم هایم پر شور

اما

لحظه های بی رحم تند و تند از پی هم می گذرند

وصدای نفست را از من باز پس می گیرند

باز هم

قلبم پر درد

ذهنم پر تشویش

چشم هایم خسته است

 

 

یکی بود یکی نبود

یکی بود و یکی نبود من بودم و تو نبودی

اون که بود من بودم و اون که نبود تو بودی

اون که عاشق بود من بودم و اون که معشوق بود تو بودی

اون که احساس داشت من بودم و اون که بی احساس بود تو بودی

اون که قلبش می تپید من بودم و اون که قلبش سنگی بود تو بودی

اون که فراموش نکرد من بودم و اون که از یاد برد تو بودی

اون که صدات میکرد من بودم و اون که نمی شنید تو بودی

اون که نگاه میکرد من بودم و اون که چشماشو می بست تو بودی

اون که غم داشت من بودم و اون که شاد بود تو بودی

اون که زجرمیکشید من بودم و اون که آسوده تو بودی

اون که چشماش بارونی بود من بودم و اون که بارونو ندید تو بودی

اون که ایستاد من بودم و اون که رفت تو بودی

اون که میخواست من بودم و اون که نمیخواست تو بودی

اون که تنها بود من بودم و اون که تنها نبود تو بودی

اون که جسم بود من بودم و اون که روح بود تو بودی

من دیگه نیستم ....... نه عاشق , نه با احساس , نه هیچ چیزه دیگه .......

اون که توم نشد من بودم و اون که تموم شد تو بودی

 

بازی عقربه ها

این عقربه ها سخت بیرحم اند .

به خاطر سبقت از یکدیگرلحظه های خوب را از ما میگیرند

 

 فقط به خاطر خودشان و غرورشان .

شایدم جادویی اند یا شایدم با من سر ناسازگاری دارند .

 

چون در لحظه های با تو بودنم

 

بر سرعتشان می افزایند انگار جه خبری شده ؟

 

و یا چه جایزه ای میخواهند برنده شوند ؟

 

در لحظه های تنهایی ام انگار نوبت استراحتشان فرا رسیده

 

یا شاید فکر میکنند جایزه ای در کار نیست .

روزی آنها را به جزای اعمالشان میرسانم .

 

فعلا احتاجشان دارم چون منتظرت هستم

 

شاید باز دارند بازیم میدهند .

 

 شاید میخواهند استراحت کنند .

 

 شاید توقف کرده اند تا تو نیایی

 

 ولی وقتی دیدمت نگهشان میدارم

 

 و هر چقدر دلم خواست در کنارت مینشینم .

 

 ولی آنها دارند حرکت میکنند

 

تمام ساعت ها و عقربه هایشان مثل همدیگرند .

- ببخشید آقا ساعت چند است ؟

- خانوم معذرت میخواهم ساعت چند است ؟

- دوست عزیزساعت دارید ؟

همه یک جواب میدهند : ساعت ** : ** است مثل ساعت من !!!

شاید این عقربه ها بی گناه هستند .

شاید تو نمی خواهی بیایی .

شاید تو بازیم میدهی .

شاید در توهمم سرعت عقربه ها کم و زیاد میشوند ..........

 

 

 

 

 

 

به كه شاید دل بست؟

سینه ها جای محبت همه از كینه پر است

هیچكس نیست كه فریاد پر از مهر تو را گرم پاسخ گوید

نیست یك تن كه در این راه غم آلوده عمر

قدمی، راه محبت پوید

خط پیشانی هر جمع خط تنهائیست

همه گل چین، گل امروزند

در نگاه من و تو حسرت بی فردائیست

به كه باید دل بست ؟

به كه شاید دل بست؟

نقش هر خنده كه بر روی لبی می شكفد ، نقشه ای شیطانیست

در نگاهی كه تو را وسوسه عشق دهد ، حیله ای پنهانیست

زیر لب زمزمه شادی مردم برخواست، هركجا مرد توانایی بر خاك نشست

خنده ها می شكفد بر لبها تا كه اشكی شكفد بر سر مژگان كسی

همه بر درد كسان می نگرند، لیگ دستی نبرند درپی درمان كسی

از وفا نام مبر، آنكه وفا خواست كجاست؟

ریشه عشق فسرد، واژه دوست گریخت،

سخن از دوست مگو، عشق كجاست، دوست كجاست؟

دست گرمی كه زمهر بفشارد دستت، در همه شهر مجوی

گل اگر در دل باغ بر تو لبخند زند بنگرش، لیك مبوی

بلبت نیز بگو، چاه هم با من و تو بیگانست نی صد بند برون آید

 از آن راز تو را فاش كند،درد و دل گر به سر چاه كنی

خندها بر غم تو دختر مهتاب كند گر شبی از سر غم آه كنی

درد اگر سینه شكافت، نفس بانگ مزن

درد خود را به دل چام مگو

استخوان تو اگر آب كند آتش غم

آب شو، آه مگو

گفته ام با دل خویش، مزرع سبز فلك دیدمو صد نیرنگش،

آسمان با من و ما بیگانه

خویش در راه نفاق

دوست در كار فریب

آشنا بیگانه

شاخه عشق كجاست؟

آهوی مهر گریخت

تار پیوند گسست

به كه باید دل بست؟

به كه شاید دل بست؟

به كه......