منو ببخش

زیبا من چیا بگم عاشقی باورت بشه

تو که خیلی بهتر از ما این چیزا سرت می شه

چشمای ناز تو که وا می شه آفتاب می زنه

تازه وقتی تو بگی صورتشو آب می زنه

من بگم دوستت دارم با چه رقم یا عددی

تو که بی نهایتو قشنگتر از من بلدی

مژه هات شعر بلند نا تمومه به خدا

عاشق کسی شدن جز تو حرومه به خدا

با غمت هزار تا خنجر تو دلم فرو می ره

ماه اگر برق چشاوت ببینه از رو میره

زیبا چشم تو اگه با رویاهام قهر بکنه

آسمون دلش می خواد شهر و پر از ابر بکنه

چقدر اسمتو نوشتم روی هر صخره و سنگ

چقدر کشته منو اون دو تا چشم قشنگ

گفتی فاصلس میون من و رویاهام با تو

باشه ، اما نمی دم هرگز به هیچکسی جاتو

زیبا وقتی خونه ات پیش مدیترانه بود

دل من واسه سفر منتظر بهانه بود

زیبا اسمت که میاد بد جوری دیوونه می شم

ولی گفتی قصه شو ، که نمی شه بیای پیشم

زیبا تو فرشته ای اهل یه جایی تو بهشت

نمی شه هم عاشق تو بود و هم واست نوشت

از حسودیم نمی شه بسپرمت دست خدا

جام چقدر مشخصه تو نقشه ی دیوونه ها

زیبا آتیش می زنه دل منو اخمای تو

نکنه اضافه شن با عشق من زخمای تو

زیبا ناز کن که چشات ناز خریدنی داره

اون چشات کلی ستاره های چیدنی داره

مال هیچ کسی نشو چون اینجا ها فرشته نیست

عشقا و عاشقیا تلخه ، مث گذشته نیست

گفتی فاصله است میون فکرمو حقیقتت

کاشکی داشتم یه ذره لیاقتت

تشنه بودم واسه ی شنیدن یه دنیا حرف

تو یه کم گفتی و بعدش دوباره سکوت و برف

جای برفا روی کاغذ می شه نقطه چین گذاشت

حرف تو بشه ، باید این قلم و زمین گذاشت

عمریه موندم توی مصراع اول چشات

فقط این شعرو بلد شدم که میمیرم برات

اگه بین همه تو دنیای ما جنگ بشه

عشق من محاله به چشم تو کمرنگ بشه

اگه باورت نشد بذار زمان نشون بده

جواب سوالای سختو همیشه اون می ده

تو دوستم نداشته باش بازم قشنگه عالمت

کسی که می دونه اما می نویسه مریمت

زیبا کاری کردم و تو رنجیدی منو ببخش

دنیا باید بدونن فرشته ای پس بدرخش

وعده ی ما لب دریا

روی عکسا گرد و خاکه             بیشتر دلا هلاکه
قحطی گلای پونه ست    تقدیرا دست زمونه ست
عهد و پیمونا شکسته         رشته ی دلا گسسته
تقویما رو ماه تیره                       زندونا پر اسیره
آدما یا همه مردن             یا که مات و دل سپردن
عصر ما عصر فریبه                 عصر اسمای غریبه
عصر پژمردن گلدون              چترای سیاه تو بارون
مرگ آواز قناری                    مرگ عکس یادگاری
تا دلت بخواد شکایت               غصه ها تا بینهایت
دلای آدما تنگه                غصه هم گاهی قشنگه
چشما خونه ی سواله           مهربون شدن محاله
حک شده رو هر دیواری         که چرا دوسم نداری
خونه هامون پر نرده              پشت هر پنجره پرده
تا دلت بخواد مسافر        تا بخوای عاشق و شاعر
شبا سرد و بی عروسک     دلای شکسته از شک
زلفای خیلی پریشون        خط زدن رو اسم مجنون
شهری که سرش شلوغه  وعده هاش همه دروغه
چشمای خیره به جاده           عشوه های نخریده
آسمونا پر دوده                       قلب عاشقا کبوده
گونه ی گلدونا زرده                رفته و بر نمی گرده
آدما بی سرگذشتن                آهوها بدون دشتن
دفترا بدون امضا                        ماهیام بدون دریا
تشنه ها هلاک آبن              همه حرفا بی جوابن
نصف زندگی نگاهه                  بقیش همه گناهه
خدا رو انگار گذاشتن            رو زمین و بر نداشتن
در و دیوارا سیاهه                  آدرسامون اشتباهه
شب و روزا پر عادت       وقت که شد شاید عبادت
خدا مال غصه هاته             وقتی غم داری خداته

روی اینه ها غباره             شیشه ی پنجره ی تاره

بغضا بی صدا و کاله               همه از فکر و خیاله
قلک خوبیا خالی                         مهربونیا خیالی
قفسا پر پرنده                          لبای بدون خنده
نه شنیدنی نه گوشی         نه گلی نه گلفروشی
مرگ جشنای تولد         مرگ اون دلی که گم شد
خستگی بی اعتمادی            شک و تردید زیادی
امتحان های مکرر                  لونه های بی کبوتر
مشقامون بدون امضا        اسممون همیشه رسوا
نمره های عشقمون تک        بامامون بدون لک لک
همه غایبن تو دفتر                     مثل بالای کبوتر
خونه ها بدون باغچه             بدون حافظ و طاقچه
نه برای عشق میلی          نه کسی به فکر لیلی
دیگه پشت در بسته           کسی بیدار ننشسته
نه کسی نه انتظاری              نه صدای بی قراری
واسه عاشقی که دیره               لااقل دلت نگیره
کاش تو قحطی شقایق         باز بشیم سوار قایق
بشینیم بریم تو دریا                من و تو تنهای تنها
ماهیا خیلی امینن                  نمی گن اگه ببینن
انقدر می ریم که ساحل       از من و تو بشه غافل
قایق و با هم می رونیم   می ریم اونجاها میمونیم
جایی که نه آسمونش            نه صدای مردمونش
نه غمش نه جنب و جوشش  نه صدای گلفروشش
مثل اینجا ‌آهنی نیست      خوبه اما گفتنی نیست
پس ببین یادت بمونه              کسی ام اینو ندونه
زنده بودیم اگه فردا                 وعده ی ما لب دریا
صبح پاشو بدون ساعت     که فراموش بشه عادت
نره از یاد تو زیبا                     وعده ی ما لب دریا

نرو زیبا

نرو زیبا رفتنت واسه دلم ضرر داره