کرم شب تاب

روز قسمت بود

خدا هستی را قسمت می کرد

خدا گفت:

سهمتان را از هستی طلب کنید

زیرا خدا بسیار بخشنده است

چیزی از من بخواهید

هر چه که باشد، شما را خواهم داد

و هر که آمد چیزی خواست

یکی بالی برای پریدن

و دیگری پایی برای دویدن

یکی جثه ای بزرگ خواست

و آن یکی چشمانی تیز

یکی دریا را انتخاب کرد

و یکی آسمان را

در این میان کرم کوچکی جلو آمد

و به خدا گفت:

من چیز زیادی از این هستی نمی خواهم

نه چشمان تیز و نه جثه ای بزرگ

نه بالی و نه پایی

نه آسمان و نه دریا

تنها کمی از خودت،

تنها کمی از خودت را به من بده

و خدا کمی نور به او داد

نام او کرم شب تاب شد

خدا گفت:

آن که نوری با خود دارد، بزرگ است

حتا اگر به قدر ذره ای باشد

تو حالا همان خورشیدی که گاهی

زیر برگی کوچک پنهان می شوی،

و رو به دیگران گفت:

کاش می دانستید که

این کرم کوچک بهترین را خواست،

زیرا که از خدا جز خدا نباید خواست،

هزاران سال است که او می تابد

روی دامن هستی می تابد

و کسی نمی داند که این همان چراغی است که روزی خدا

آن را به کرم کوچک بخشیده است